رد شدن و رفتن به محتوای اصلی

ترانه سرود مانیفست- ویکتور خارا - با زیر نویس فارسی

در سال ۱۹۷۳ با وقوع کودتای پینوشه بسیاری از انقلابی‌های پیشرو از جمله آلنده به قتل رسیدند و بسیاری دیگر نیز بازداشت شدند. خارا نیز در جمع دانشجویان دانشکده فنی دستگیر شد و به همراه تعداد زیادی از دانشجویان به استادیوم سانتیاگو منتقل شد. در آن‌جا استخوان‌های دست و انگشت‌های او را شکستند و از او خواستند در حضور سایر بازداشت‌شدگان آواز بخواند و او ترانه «ما پیروز خواهیم شد»، سرود مخصوص حزب اتحاد مردمی را خواند.

در روز ۱۶ سپتامبر جسد تیرباران شدهٔ او را در کنار خیابان پیدا کردند.
آخرین ترانه‌ ی او که حکم وصیت‌نامه‌اش را داشت، بر روی تکه‌ای از روزنامه نوشته شده بود و توسط یکی از افرادی که از استادیوم شیلی جان به در برد، به دست همسرش رسید.

پنج هزار نفر این جاییم/ در این بخش کوچک شهر/ چه دشوار است سرودی سرکردن/ آن‌گاه که وحشت را آواز می‌خوانیم/ وحشت آن‌که من زنده‌ام/ وحشت آن‌که می‌میرم من/ خود را در انبوه این همه دیدن/ و در میان این لحظه‌های بی‌شمار ابدیت/ که در آن سکوت و فریاد هست/ لحظه پایان آوازم رقم می‌خورد.





ترانه سرود مانیفست، آخرین کار « ویکتور خارا» قبل از جان باختنش در استادیوم «سانتیاگو» بود. اگرچه زندگی «ویکتور خارا»، در جاودانه کردنش بسیار موثر بود ولی نباید نقش او را در بنیان گذاشتن یک نوع جدید موسیقی نوین در آمریکای لاتین نادیده گرفت. سالها پیش ترانه سرود مانیفست بهمراه چند ده کار دیگرش، در سه نوار از طرف انتشارات «ابتکار» و به همت زنده یاد «ابراهیم زالزاده» انتشار پیدا کرد که خیلی با استقبال روبرو شد ولی متاسفانه ترانه سرود مانیفست آنطوری که باید و شاید ترجمه نشده بود.احمدشاملو شاعر بزرگ و آزادی خواه ایرانی هم کارهای از ویکتور خارا ترجمه کرده است.

ارسال یک نظر